සුළඟ වගේ ඇවිදින්|Sulanga wage avidin

අරුණි අක්කා එකපාරටම, ඒ පුංචි අත්දෙක මගේ දෙඅත් උඩින් තියාගත්තා. ඒ ඇස්දෙක කඳුළු වලින් පිරිලා

“ආයේ කවමදාවත් මාව තනිකරන්න එපා මාලින්ද…”

අරුණි අක්කට කියාගන්න ලැබුනේ එච්චරයි. එයා ඉකිගහන්න පටන් ගත්තා. කිසිම දවසක, කාටවත් වෙන්කරන්න බැරි බැම්මක් වගේ… මම ඒ පුංචි ඇගිලි තුඩු මිරිකගත්තා.

‘සත්තයි…කාටවත් ඔයාව මගෙන් උදුරගන්න දෙන්නේ නෑ…’

ඇස්දෙකේ කඳුළු පුරෝගෙන, මගේ කඳුළු කතාවේ පුංචි කුමාරිට මම පොරොන්දු වුණා.